...

شهادت ، ذخیره انسان است برای روز مبادا ؛ مبادایی که ای کاش بادا . آنان که رفتند خدا را خواشتند .

دمی با خود بیاندیش " فکر کن " !

هر که خدا را بیش از خود دوست بدارد ، بی شک شهید خواهد شد و اما من ...

باید فهوید که جان ، امانتی است که باید به جانان رساند ، اگر خود ندهی ، می ستانندش ! فاصله مرگ و شهادت ، همین خیانت در امانت است . جان را اگر عاریتی نیست چرا می ستانند؟

و اما سوال اینجاست ! هر که شهید شد خدا را خواهد دید ؟ یا هر که خدا را دید ، شهید خواهد شد ؟

      شهادت  

                 خدا را گفتن است ؟ یا خدا را دیدن ؟ یا خدا را نشان دادن ؟

دیدار ، که خود ، شهادت است ؛ پیش از دیدار ، دیدن یار ، شرط است ! یار اگر دیدنی است ، بی دیده باید دید ...

پسر دید و رفت ، پدر چید و رفت ؛ یکی به بهشت و دیگری از بهشت ... این است اعجاز شهادت .

شهادت داستان ماندگاری آنانیست که دانستند دنیا جای ماندن نیست . شهادت ، به آسمان رفتنی نیست به خود آمدن است . شهادت ، پرواز کردن نیست ، پرواز شدن است .

زندگی سراسرش آزمون است و مهر قبولیش شهادت !

میان ما و شهادت ، عهدی است برای رفتن ؛ و تنها آنانکه بر پیوندشان با او ماندند ، با شهادت خواهند رفت . پس بدان ! به اشک اگر وضو سازی و به امام عشق اقتدا کنی ، شهادت نمی دهی بلکه شهادت می گیری و در نهایت سلام را در بهشت خواهی داد .

آیا امامت نبود که انس با قرآن داشت ؟ آیا او نبود که لطافت روح داشت ؟ آیا او نبود که آراستگی ظاهری داشت ؟ آیا او نبود که از تجمل و تشریفات پرهیز می کرد ؟ آیا اخلاص و تقوی را نمی شد در دیدگانش دید ؟ آیا اخلاق حسنه و فضایل اخلاقی نداشت ؟ آیا فرزندانش ، آن لاله های در خون غلتان ، آن " رزمندگان اسلام " این فضیلتها را نداشتند ؟

...

ادامه دارد !