با این که همه ما می دانیم قضاوت کردن بر رفتار و گفتار دیگران از زشت ترین و آزاردهنده ترین ناهنجاری های رفتاری ما است؛ اما بیشتر اوقات آگاهانه یا ناآگاهانه مرتکب آن می شویم. شاید بهتر است که بدانیم وظیفه ما نیست که خطای دیگران را جستجو کرده و دیگران را قضاوت کنیم. زندگی ظاهری و باطنی انسانها، حریم شخصی آنها است پس بهتر است قضاوت و دخالت را کنار بگذاریم و چه بسا بهتر باشد که تمام نیروی خویش را برای قضاوت در کار خودمان صرف کنیم.  

شخصی در کاباره میمیرد و شخصی دیگر در مسجد شاید اولی برای نصیحت داخل رفته بود و دومی برای دزدیدن کفشها پس انسانها را به میل خود قضاوت نکنیم.

در این دنیا هیچ کس نمی داند که در پشت پرده ظاهری حوادث چه می گذرد. امروز به خوبی بر من ثابت شده که درباره هیچ چیز نباید از روی اسناد و ظواهر قضاوت کرد.

((فرانسوا ولتر))